وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ - و ناچار شما را بيازمائيم بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ به چيزى از بيم و گرسنگى وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ و به كاستن ازين مالها وَ الْأَنْفُسِ و تنها وَ الثَّمَراتِ و ميوه‌ها وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ و شاد كن شكيبايان را بر فرمان بردارى من . الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ - آن صابران كه چون بايشان رسد رسيدنى كه ايشان را دشوار آيد ، قالُوا گويند إِنَّا لِلَّهِ ما آن خداوند خويشيم وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ و ما با او شدنىايم و با وى گشتنى . أُولئِكَ ايشان آنند عَلَيْهِمْ كه بريشانست صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ درودها از خداوند ايشان وَ رَحْمَةٌ و بخشايش او بريشان وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ و ايشانند كه راست راهانند . النوبة الثانية - قوله تعالى - : فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ . . . - مصطفى گفت در تفسير اين آيت - يقول اللَّه عز و جل - اذكرونى يا معشر العباد بطاعتى اذكركم بمغفرتى - اللَّه ميگويد عزّ جلاله - رهيكان من : مرا طاعت دار باشيد و بندگى كنيد تا شما را بيامرزم . از اينجا گفت مصطفى ص - هر كه خداى را عز و جل طاعت دارد و بندگى كند ، و فرمانهاى وى را پيش شود ، از جمله ذاكرانست ، اگر چه نماز نوافل و روزهء تطوع و تلاوت قرآن كمتر كند . و هر كه نافرمان شود و طاعت ندارد از جملهء فراموش كارانست ، اگر چه نماز بسيار كند و روزه دارد و قرآن خواند ، پس حقيقت ذكر طاعت داريست و حسن كردار ، نه آراستن سخن و مجرد گفتار . مفسران در تفسير اين آيت همين معنى گفته‌اند در لفظهاى مختلف ، باتفاق معانى فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ مرا ياد داريد و ياد كنيد بآزادى كردن نيكو و پرستش پاك ، تا ياد كنم شما را بپاداش نيكو ، و افزونى نعمت . مرا ياد كنيد در سراى محنت به زبان فاقت ، از سر ذلّت ، بصدق